एकाबिहानै आमा भेटिन्छ कि भनेर मातातिर्थ धाएँ । आजकल म कुनै पनि बहाना छुटाउदिन जसले मलाई मेरो आमाको नजिक पुर्याओस् । पशुपतिमा रात भर बसेर बत्ति बाल्नेदेखि लिएर भिडभाड छिचोल्दै तिर्थ धाउनेसम्म पनि तर विरक्त लाग्छ खै कहिँ कतै भेट्दिन उनलाई । सधैं मनमा एकखालको पछुतो छ कि उनलाई अझ धेरै दिनसम्म बचाउन नसकेकोमा, जीवनभर उनको सेवा गर्न नपाएकोमा । खै कसलाई दोष दिने आफैलाई, क्यान्सरलाई, अस्पताललाई, डाक्टरलाई, भगवानलाई कि कसलाई ? भक्कानो फुटेर आउछ जब यस्ता कुराहरुले दिमागलाई अनायासै घरीघरी पिरोल्ने गर्छ । झन् अझ भक्कानो फुटेर आउछ जब वर्षैपिच्छे यस्ता डेहरु घुमेर आउछन् ।
हुन त औशीहरु प्राय: काला नै हुन्छन् । सायद त्यही भएर मजस्ताको लागि पनि कालै रह्यो र अब सधैं रहनेछ । कालो यस अर्थमा कि आज जोमा सम्पर्पित दिन हो उनीनै छैन यो संसारमा अब यो दिन मनाउनको लागि, अब कसको मुख हेर्ने, कसको लागि खुशी हुने । जता गयो लाग्छ सबै खुशी छन् सबैलाई आफ्नो आमा भेट्न जानको, आमाको मुख हेर्नको चटारो छ । चारैतिर खुशियाली छ । अरु डेहरु प्राय: त्यति वास्ता हुँदैन रहेछ, मनाए पनि नमनाएपनि, कोहि भएपनि नभएपनि तर आज चाहिं किन हो मन सार्हो खल्लो हुँदो रहेछ । सायद आमा शब्दनै यति महान् भएर होला । यो सम्बन्धनै यति मिठो भएर होला । Continue reading
